Wspólnota obrony przeciwlotniczej

Wspólnota obrony przeciwlotniczej.

Wspólnota Obrony Przeciwlotniczej
Co każdy mieszkaniec miast oraz wsi powinien o niej wiedzieć.

Napisane i opracowane przez:

K. Gudermuth LS Oberfuhrer (Starszy dowódca) dla miejscowości powiatu Waldenburg (Wałbrzych).

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wyłącznie do celów szkoleniowych sił zbrojnych.

Artykuł dotyczy dwustronicowej instrukcji. Ma ona format A3, czyli dwóch stron A4. Treść zawarta jest na obu stronach kartki. Będę przedstawiał treść jednej, potem drugiej strony.

Instrukcja jest moją własnością i nie wiadomo mi o istnieniu innych egzemplarzy. Dotyczy miasta Waldenburg, czyli obecnego Wałbrzycha i pokazuje działania w zakresie Obrony Przeciwlotniczej – dokładnie Reichsluftschutzbundu, czyli organizacji, która działała pod hasłem „wspólna ochrona idzie przed własnym interesem!”. Każdy właściciel domu lub wspólnota kilku budynków była zobowiązana do utworzenia jednostki samoobrony. Podstawą było zapewnienie schronienia mieszkańcom, czyli schron przeciwlotniczy. Gaszenie pożarów budynków, szczególnie strychów, płonących w wyniku uderzenia bomb zapalających z fosforem. Pierwsza pomoc medyczna dla rannych w wyniku nalotu. Szkolenie i kierowanie tymi jednostkami samoobrony, było prowadzone w znacznym stopniu przez organizacje państwowe i partyjne, takie RLB, a także poprzez odpowiednie wytyczne i instrukcje.

Pierwsza pomoc.

Prawa i lewa strona Awersu – Pierwsza pomoc.

Pierwsza pomoc.
Instrukcja dla wsparcia cywilnego.

Sanitariusz cywilny udziela jedynie pierwszej pomocy, nie zastępuje lekarza.

Tabelka (Rodzaj obrażenia, Pierwsza pomoc, Postępowanie i Transport).

1. Otarcia, siniaki, rany cięte, drobne stłuczenia, rany cięte ciężkie.

Nie dotykaj rany i pod żadnym pozorem jej nie myj.
Otarcia, rany cięte i okolice rany należy czyścic jodyną lub nalewką Sepso.
Stosuj zimne kompresy co 10 minut.
Unieś ranną kończynę podczas bandażowania. Jest to konieczne jeżeli bandaż nasiąka krwią.

Natychmiast przykryj ranę: gazą, czystym upranym płótnem, wyprasowanym w wysokiej temperaturze i starannie zapakowanym.
Jeżeli nie można założyć opatrunku, nie usuwaj strupa krwi. Nałóż opatrunek na ranę. Nie wiąż (węzłów) bezpośrednio nad raną. Jeżeli konieczne jest zdjęcie ubrania, rozbierz najpierw po zdrowej stronie.
Jeżeli transport jest konieczny.
Niosący idą zgodnym krokiem i obserwują rannego.

2. Wyciek krwi z tętnicy lub żyły.

Krwawienie tętnicze. Krew wypływa pulsacyjne z rany.
Obserwuj ranę. Unieś ranną kończynę. Załóż taśmę uciskową pomiędzy raną a sercem. Zastosuj oryginalną opaskę lub prowizoryczną. Po 1 do 1,30 godziny poluźnij opaskę jeżeli nie jest możliwe udzielenie odpowiedniej pomocy medycznej, a następnie ponownie ją zaciśnij.
Krwawienie żylne jak powyżej.

Potrzebna jest duża ilość gazy. Następnie wata lub celuloza, a na końcu opatrunek uciskowy.
Podobnie jak w przypadku 1 opaski uciskowej, nałóż sterylny kompres z gazy, owiń bandażem i mocno zawiąż bandażem lub opatrunkiem.
Zanotuj na kartce papieru, kiedy zaciśnięto opaskę uciskową. Rozważ wszystkie opcje przenoszenia: nosze, koc, worek, płaszcz, krzesło. Niesie 2 lub 1 osoba.

3. Krwawienie wewnętrzne.

W przypadku krwawienia wewnętrznego, pacjent powinien leżeć nieruchomo. Krwawienie wewnętrzne można rozpoznać po szybkim pogarszaniu się stanu fizycznego pacjenta.
Jeżeli widoczna jest jakakolwiek rana zewnętrzna, należy ja starannie zabandażować. Pod żadnym pozorem nie dotykaj znajdujących się na zewnątrz jelit.
Udaj się do lekarza, tak szybko jak to tylko możliwe.

4. Proste złamania kości. Złamania otwarte.

Unieruchom złamana kończynę za pomocą usztywniaczy z tektury lub desek. Także boki miejsca złamania. Postępuj w ten sam sposób w przypadku podejrzenia złamania. W razie potrzeby zabezpiecz kończynę jedynie chusta trójkątną lub kawałkiem odzieży. Złamania kończyny dolnej. Zawiń złamaną nogę wełnianym kocem. Użyj zdrowej nogi jako usztywniacza. W przypadku złamania otwartego, postępuj jak w punkcie 2. Uraz kręgosłupa. Nie rób nic, po prostu ułóż pacjenta płasko na twardym podłożu. Złamanie miednicy. Utrzymuj pacjenta w bezruchu.
Złamanie obojczyka: Umieść duży kłębek waty lub innego prowizorycznego materiału pod pachą po stronie urazu. Zabezpiecz zranioną rękę bandażem.
Jeżeli konieczne jest założenie opatrunku na ranę, należy postępować jak w kroku 1. W miarę możliwości należy zastosować wszystkie opatrunki na miejscu wypadku, aby zapobiec pogorszeniu się stanu rany podczas transportu.
Jak powyżej. W przypadku złamania żeber, należy podczas transportu ułożyć poszkodowanego na bok, w którym wystąpił uraz.

5. Oparzenia. Palący się fosfor.

Jeżeli ktoś się pali, należy go powstrzymać, rzucić na ziemię, ugasić ogień tłumiąc go, przykrywając kocami, szmatami, odzieżą lub turlając po ziemi, w razie konieczności ugasić wodą.
Zdjąć jak najszybciej odzież zanieczyszczoną fosforem, najlepiej pod wodą, a najlepiej w wannie. Oparzenia fosforem moczyć w 5%roztworze wodorowęglanu sodu lub roztworze węglanu sodu (kąpiel zanurzeniowa). Przepłukać uszkodzone oczy roztworem kwasu borowego lub roztworem węglanu sodu. Na większe oparzenia stosować ciepłe kompresy. Chronić się przed oparami fosforu, umieszczając wilgotne chusteczki przed ustami i nosem.
Mieszanka: woda wapienna i olej lniany w proporcjach 1:1. Opaska z bizmutem.
Jak powyżej.

7. Omdlenia.

Bladość, unieruchomienie. Niedostateczny dopływ krwi do mózgu. Unieś nogi powyżej wysokości głowy. Podaj do wąchania amoniak. Poluzuj ubranie. Omdlenie z powodu utraty krwi. Zatrzymaj krwawienie. Po utracie przytomności, nie siadaj natychmiast. Nigdy nie podawaj napoju. Zaczerwienienie twarzy, pozycja z lekko uniesioną głową. Polej głowę i klatkę piersiową zimną wodą.

7. Urazy spowodowane środkami chemicznymi.

Substancje drażniące. Zapach: jak w aptece.

Oczy: efekt natychmiastowy. Pieczenie oczu, łzawienie,lekkie pieczenie skóry. Wysypka łagodna – czasami. Nos i gardło: Efekt natychmiastowy. Intensywne pieczenie. Ból nosa i gardła. Możliwe odruchy wymiotne i wymioty. Czas trwania: 2- 3 godziny. Jeśli utrzymuje się dłużej, uzasadniane jest podejrzenie choroby gazowej . W przypadku warfaryny, ból zębów i szczęki, zapalenie podstawy paznokci.
Jeżeli w trakcie udzielania pierwszej pomocy osoba, której udzielasz pomocy, straci przytomność, należy ostrożnie przerwać udzielanie pomocy. Osoba udzielająca pomocy podejmuje próbę reanimacji.

Toksyny płucne. Zapach: zgniłe owoce, siano.

Efekt pojawia się po pewnym czasie: kaszel, nudności. Objawy obejmują podrażnienie oczu. Duszność rozwija się po kilku godzinach. Czasem następuje chwilowa poprawa. Niewydolność serca. Również poważne uszkodzenie płuc.
Mieszanka: woda wapienna i olej lniany w proporcjach 1:1. Opaska z bizmutem.
Jak powyżej.

Toksyny skórne. Zapach: ostry, jak czosnek, chrzan lub musztarda.

Efekty pojawiają się dopiero po 3 – 4 godzinach. Po tym czasie widoczne jest lekkie zaczerwienienie skóry. Pęcherze pojawiają się po około 12 godzinach.
Oczy. Ślepota, uszkodzenia rogówki. Wdychanie w postaci mgiełki powoduje poważne uszkodzenie płuc podobne do toksyn płucnych.
Luźny opatrunek z maścią, maść garbnikowa. Alternatywnie, rany leczone wodą, można posypać sodą oczyszczoną lub wodorowęglanem sodu.
Jak wyżej, z użyciem wody.

Toksyny krwi. Tlenek węgla, gaz świetlny.

Zawroty głowy, ból głowy, dzwonienie w uszach. Przyśpieszone bicie serca, senność, utrata przytomności. Zachowaj ostrożność!
Jeżeli w trakcie udzielania pierwszej pomocy osoba, której udzielasz pomocy, straci przytomność, należy ostrożnie przerwać udzielanie pomocy. Osoba udzielająca pomocy podejmuje próbę reanimacji.

Sprzęt dla wsparcia cywilnego.

10 apteczek pierwszej pomocy, 100g waty, 50 tabletek wodorowęglanu sodu (1g), 4 x 100g chloraminy, 1 mała emaliowana miseczka, 1 emaliowany pojemnik (1 litr) z drewnianą łyżeczką, krople alkaliczne do oczu, 2 szklane pipety do zakrapiania oczu, 50g wazeliny, 500g mydła szarego, 250g sody w szczelnej puszce, 1000cm3 pojemnik do sporządzenia 3% roztworu, płyn do nacierania oparzeń: woda wapienna z olejem lnianym 1:1, 50g krople waleriany, amoniak jako środek zapachowy, 2kg wapna chlorowanego, nożyczki, kilka kostek cukru, trójkątne chusty, agrafki, zawieszki, kilka tekturowych szyn, drewniane listewki i deseczki nadające się jako szyny, 2 patyczki i 2 drągi.

Pomyłka drukarni.

Drukarnia składając druk, pomyliła szpalty.

Prawidłowy układ szpalt powinien być taki, jak na powyższej fotografii Fot. 5. Chodzi o to, że po lewej powinny być dwie szpalty dotyczące Pierwszej pomocy, wzajemnie się uzupełniające.

Zadania podstawowej jednostki wspólnoty obrony przeciwlotniczej.

Druga od lewej strony kolumna Awersu.

Wspólnota obrony przeciwlotniczej stanowi podstawę samoobrony.

Dowódcą jednostki schronu przeciwlotniczego jest Strażnik schronu przeciwlotniczego. Liczba personelu samoobrony dostępnego w stosunku do liczby mieszkańców jest określona podczas tworzenia jednostki. Jednostka schronu przeciwlotniczego jest najmniejszą jednostką systemu samoobrony. Składa się z jednego, dwóch lub więcej domów. Większy blok domów może obejmować kilka jednostek schronu przeciwlotniczego. Od momentu ogłoszenia cywilnego alarmu przeciwlotniczego wszyscy członkowie jednostki schronu przeciwlotniczego podlegają dowództwu Strażnika schronu przeciwlotniczego lub jego zastępcy, w celu przygotowania i zabezpieczenia się podczas nalotu. Osoby, które akurat są obecne, odpowiadają jedynie za swoje działania związane ze schronem przeciwlotniczym, ale w trakcie alarmu przeciwlotniczego mają pełną do czasu jego zakończenia i zabezpieczenia skutków nalotu.
Liczbę członków Wspólnoty ochrony przeciwlotniczej, niezbędnych do utworzenia jednostki ochrony przeciwlotniczej, ustala lokalny organ policji (Komendant policji, burmistrz) we współpracy z odpowiedzialnym organem Związku Obrony Powietrznej Rzeszy.
Mieszkańcy zaproponowani przez Związek Obrony Powietrznej Rzeszy lokalnemu organowi Policji jako personel (DBD zum Luftschutzgesetz Par. 10 – Ustawa o obronie przeciwlotniczej) zostają zatwierdzeni dopiero po wezwaniu przez Policję.
Związek Obrony Powietrznej Rzeszy szkoli rekrutów z tych jednostek. Udział we wszystkich szkoleniach jest obowiązkowy. Nieobecność może zostać ukarana z Par. 9 powyższej ustawy.
Wszyscy inni obywatele narodu niemieckiego zostaną odpowiednio poinformowani o swoich obowiązkach.

Zadania obrony przeciwlotniczej i obywateli wyjaśnione są poglądowo na drugiej stronie.

Właściwe rozmieszczenie obrony przeciwlotniczej oraz innych obywateli pozwala zapobiec szkodom jakie może spowodować atak powietrzny lub je wyeliminować.

Poniżej są wzory dwóch tabelek dotyczących członków personelu danego schronu i jego wyposażenia.

Dalsza treść w tabelce “Wpływ broni chemicznej na zwierzęta i ich nadzór”

Weißkreuz-Kampfstoffe. Działanie – Podrażnienie oczu. Objawy -natychmiast. Woda z oczu.

Blaukreuz-Kampfstoffe. Działanie – Oczy i błony śluzowe, górne i dolne drogi oddechowe, obszary skóry pozbawione sierści. Objawy 1 – 2 godzin. Łzawienie oczu, ślinienie się, katar, kaszel, duszności, wymioty. Objawy nasilają się przy długotrwałym wdychaniu i wysokich stężeniach.

Działania zabezpieczające – wyprowadź zwierzęta ze strefy zagrożenia.
Pomoc – Przepłukać oczy ciepła wodą lub roztworem 30% wodorowęglanu sodu. Ostrożnie podawać do wdychania powietrze z proszkiem wapna chlorowanego.

Grünkreuz-Kampfstoffe. Działanie – choroba układu oddechowego. Objawy – natychmiastowe, ciężkie przypadki. Kaszel, duszność, chwiejny chód. Działanie – zatrucie płuc. Objawy – po 1 – 2 godzinach. Przy wysokim stężeniu, zwierzęta natychmiast tracą przytomność.

Działania zabezpieczające – Środki ochrony przeciwgazowej w stajniach. Wyprowadź zwierzęta ze strefy zagrożenia. Użyj prowizorycznego środka ochrony układu oddechowego. Zmocz pysk.
Pomoc – okryj zwierzęta kocami. Trzymaj w ciepłej stajni. Często podawaj im chłodną wodę. Podawaj parę wodną, do której dodano olejek terpentynowy lub mentolowy. Podawaj lekkie, łatwostrawne pożywienie. Wezwij weterynarza.

Gelbkreuz-Kampstoffe. Działanie – choroby skóry, oczu i dróg oddechowych. Objawy – po 20 – 30 minutach. Szorstkie włosy i obrzęki porażonych obszarów skóry. Swędzenie i pieczenie, zapalenie spojówek, zapalenie rogówki, zapalenie dróg oddechowych i uszkodzenie błon śluzowych.

Działania zabezpieczające – zabezpieczenie gazowe stajni.
Pomoc – usunąć resztki preparatu ze skóry wacikiem. Nałożyć obficie pastę z chlorowanego wapna na zmienione chorobowo miejsca. Spłukać wodą. W razie potrzeby należy umyć skórę zielonym, miękkim mydłem. Stosować preparaty nawilżające. Zakończ detoksykację 1% roztworem wapna chlorowanego i dokładnie spłucz wodą. Kąpiel w bieżącej wodzie.

Tarnnebel-Kampfstoffe. Działanie – podrażnienie oczu i układu oddechowego. Objawy – natychmiast. Woda z oczu.

Działanie zabezpieczające – Usuń ze strefy zagrożenia.
Pomoc – użyj bieżącej wody. Płyn do płukania oczu z 3% roztworem wodorowęglanu sodu.

Właściciele stajni, koni i bydła lub ponad 10 świń muszą zakupić skrzynkę weterynaryjną Luftschutz – Beterinärkasten. Druga przy 20 zwierzętach i trzecią na ponad 40 zwierząt. (Par. 7 ustawy DBD zum Luftschutzgesetz).

Rewers instrukcji

Zadania sił samoobrony i ludności w Obronie Powietrznej.
Zbiórka artykułów spożywczych i paszy.

Pola tabeli poziomo:

1. Czas,
2. Zadania,
3. Strażnik obrony przeciwlotniczej lub jego zastępcy,
4. Strażak (3 lub więcej osób),
5. Sanitariusz (2 lub więcej osób),
6. Posłaniec (1 lub 2 osoby),
7. Opiekuni zwierząt (można użyć innych sił samoobrony)
8. Obywatele i ich rodziny.

Pionowo i opisy:

Czas – A Pokój Czas przygotowania wszystkich środków

1. Zadania – ogólne.

Strażnik i jego zastępcy – szkolenie własnych i innych sił samoobrony. Stały kontakt z mieszkańcami i właścicielami domów. Informowanie ich o niezbędnych środkach samoobrony. Ustalanie i ogłaszanie alarmu przeciwlotniczego. Sporządzenie listy osób – Wyposażenia: cywilne maski gazowe, kombinezony obrony przeciwlotniczej (lub inna wytrzymała odzież) z pasem, solidne buty, rękawice robocze, gwizdek sygnałowy, latarka, opaska – niebieska z białymi paskami na krawędziach, przybory do pisania, apteczka pierwszej pomocy, środki do detoksykacji skóry, (Chloramina). – Za zapewnienie wyposażenia osobistego odpowiada każdy funkcjonariusz służb ochrony. (Par. 4 rozdz. 7 DBD). – Działania mające na celu wyposażenie towarzystwa ochrony powietrza w niezbędny sprzęt. Informacje na temat zakupu sprzętu ochrony powietrza znajdują się w rozdziale 7 DBD. Zgodnie z Ustawą o Obronie Przeciwlotniczej, ponosi odpowiedzialność każdy właściciel domu, w tym za opaski*. – Zakup poprzez zbiórkę funduszy w ramach społeczności obrony przeciwlotniczej jest dozwolony. Urządzenie obrony przeciwlotniczej musi być okresowo sprawdzane. Każda społeczność obrony przeciwlotniczej musi mieć nad nim kontrolę. Urządzenie może być wykorzystywane do innych celów w czasie pokoju, pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na jego rzeczywistą wartość w zakresie obronie przeciwlotniczej.
Strażak – Szkolenie. – Ciągłe wspieranie dyżurnego w zakresie dostarczania i monitorowania sprzętu do gaszenia pożarów (płatne w ramach A 4). Zapewnienie dostaw dla straży pożarnej. Wyposażenie: Maska gazowa, hełm przeciwlotniczy, solidne ubranie i buty, pas lub rzemień, środek detoksykujący skórę, pakiety bandaży, trójkąt = tkanina, latarki elektryczne z niebieskim i czerwonym światłem.
Sanitariusz – Szkolenie. Udzielanie pierwszej pomocy bez wzywania lekarza. Torba lub chlebak na niezbędny sprzęt medyczny. (Patrz tabela: Pierwsza pomoc). Wyposażenie: Maska gazowa, biały fartuch lub fartuch, biały czepek lub czapka oraz niebieska opaska* z białym krzyżem.
Posłaniec – Szkolenie. Pomaga w czasie pokoju w ogólnym przygotowaniu obrony powietrznej. Wyposażenie: maska gazowa, solidne ubranie, hełm przeciwlotniczy, raportówka, ołówek, papier, środek detoksykujący skórę, apteczka pierwszej pomocy, niebieska opaska z białymi paskami.
Opiekuni zwierząt – Szkolenie. Zbierz informacje o dostępnych paszach i ich niezbędnej dystrybucji. Wyposażenie: środki łączności, bez opaski, kilka kroków.
Obywatele i ich rodziny – Poproś o wyjaśnienia oficera dyżurnego obrony przeciwlotniczej. Udostępnianie sprzętu ochrony przeciwlotniczej do wykorzystania na prośbę strażnika obrony przeciwlotniczej podczas ćwiczeń i sytuacji kryzysowych. (2.7. DBD). Zabezpiecz źródła wody w pobliżu schronu przeciwlotniczego na wsi. (Zbuduj tamę na strumieniu, napraw zatkane studnie.)

2. W domu lub w stodole.

Strażnik i jego zastępcy– Wydawanie list sprzętu z planem dystrybucji. (Wzór 2, strona odwrotna). Przygotuj systemy zaciemniające dla klatki schodowej i pomieszczeń pomocniczych. (Właściciel domu musi zapewnić niezbędne materiały 8 DBD.) Ochrona przed odłamkami i zabezpieczenie drzwiami stalowymi. Środki zaciemnienia dla stajni. Polecenia dla strażaków.
Sanitariusz – pomaga strażnikowi przeciwlotniczemu zdobyć prowizoryczne środki medyczne. Utrzymuj zamówione przedmioty w odpowiednim stanie.
Obywatele i ich rodziny – Propozycja dozorcy przeciwlotniczego o przeprowadzeniu zbiórki w terenie w celu znalezienia brakującego sprzętu musi zostać zrealizowana. Właściciel mieszkania jest zobowiązany do jej przeprowadzenia (2.8. DBD). – Ochrona żywności: Przygotowuj żywność w pojemnikach, które są szczelnie zamknięte i hermetyczne. Strażnikom przeciwlotniczym, powinni być podporządkowani pod każdym względem.

3. Schron przeciwlotniczy lub okop.

Strażnik i jego zastępcy- Wybierz odpowiednią piwnicę, która posłuży jako schron przeciwlotniczy i przygotuj ją do adaptacji. Ochrona przed gazem i odłamkami ma kluczowe znaczenie. Umieść znaki wskazujące nazwy i pojemność pomieszczeń. Przygotuj schron przeciwlotniczy z miejscami do siedzenia, miejscami do spania i sprzętem. Jeżeli nie jest możliwe dokonanie zakupu, należy wystawić listę pożyczkową. (Lista wzorów 2) właściciel domu prowadzi aptekę w schronie przeciwlotniczym (7. DBD). Wybierz odpowiedni teren pod wykop. Zapewnij odpowiednie zasoby umożliwiające jego rozbudowę.
Sanitariusz – Rozgląda się za wolnym miejscem w schronie przeciwlotniczym i informuje o wynikach dozorcę obrony przeciwlotniczej (lista sprzętu).
Opiekuni zwierząt – Przygotuj zabezpieczenia gazowe i przeciwodłamkowe oraz oświetlenie stajni.
Obywatele i ich rodziny – Wybierając piwnicę na schron przeciwlotniczy, nie zabraniajcie strażakowi przeciwlotniczemu wykonywania jego obowiązków i nie utrudniajcie mu niepotrzebnie pracy. Wesprzyj budowę schronu poprzez pomoc osobistą, darowizny pieniężne lub rzeczowe. (2. 9. DBD.). Przygotowanie wyposażenia schronu do ćwiczeń : maski gazowe, dodatkowe ciepłe ubranie, koce, żywność, napoje dla małych dzieci, zabawki, czasopisma lub książki.

4. Na Poddaszu.

Strażnik i jego zastępcy – Sprzątaj poddasze i regularnie je sprawdzaj. Znajdź miejsce do przechowywania remanentów ze strychu, aby zabrać je, gdy usłyszysz „wezwanie”. Wymagany sprzęt gaśniczy: 1 gaśnica ręczna (lub sikawka), 2 wiadra, zbiornik na wodę (wanna i itp.), 1 tłumica, 1 bosak, 1 siekiera lub topór, 1 łopata lub szpadel, 1 skrzynia z piaskiem (zawierającą co najmniej 5 wiader), 1 lina na drewnianej szpuli, 1 drabina przestawna lub rozstawiana (domowa) (patrz punkt A1). W razie potrzeby rozważ użycie farby ogniochronnej. Sprzęt musi być używany podczas ćwiczeń.
Strażak – udziela rad współobywatelom w zakresie porządkowania swoich domów.
Opiekuni zwierząt – znajdź alternatywne miejsca przechowywania paszy dla zwierząt.
Obywatele i ich rodziny – Odgracanie i porządkowanie.

Czas – B Alarm przeciwlotniczy.

1. Zadania – ogólne.

Strażnik i jego zastępcy – natychmiast powiadom mieszkańców. Miej pod ręką sprzęt osobisty. Sprawdź gotowość i wyposażenie sił samoobrony. Przypomnij mieszkańcom o ich wyposażeniu i obowiązkach dotyczących zaciemnienia. Strażnik jednostki obrony przeciwlotniczej , może opuścić jednostkę tylko wtedy, gdy wyznaczy na jej strażnika, innego oficera. Jednostka obrony przeciwlotniczej musi być poinformowana o tym, kto nią dowodzi.
Strażak – trzymaj swój sprzęt osobisty w zasięgu ręki.
Opiekuni zwierząt – sprawdź czy zwierzęta nie mają zbyt luźnych łańcuchów. Zapewnij im chlorowane wapno i opiekę.
Obywatele i ich rodziny – postępuj zgodnie ze wszystkimi instrukcjami strażnika obrony przeciwlotniczej. Całkowicie opróżnij poddasze oraz komórki na nim (strych).

2. W domu lub w stodole.

Strażnik i jego zastępcy – wprowadź zaciemnienie korytarza. Nie zapomnij o oknach dachowych i świetlikach. Zaciemnij drzwi wejściowe. Przygotuj i napełnij pojemniki wodą. Zaciemnij stajnie, zabezpiecz okna i drzwi przed gazem i odłamkami. Przygotuj się na transport chorych i rannych.
Strażak – rozmieść gaśnice w całym domu i upewnij się, że są pełne.
Sanitariusz – Zapewnia zaopatrzenie w materiały: bandaże, deski, szyny, kompresy. Bada potrzeby transportowe chorych i niedołężnych.
Opiekuni zwierząt – zamontuj ochronę przed gazem i odłamkami oraz zaciemnij stajnie. Chroń paszę i wodę dla zwierząt.
Obywatele i ich rodziny – napełnij wiadra wodą i ustaw je na korytarzach. Zgłoś chorego i schorowanego członka rodziny strażnikowi obrony przeciwlotniczej. Zaciemniaj codziennie wieczorem. Trzymaj ubrania w zasięgu ręki, tuż obok łóżka, w nocy. Przygotuj oświetlenie awaryjne. Przy wyjściu z mieszkania, drugi klucz należy zostawić u strażnika przeciwlotniczego. Bezpieczeństwo żywności: pod ciągłym nadzorem.

3. Schron przeciwlotniczy lub okop.

Strażnik i jego zastępcy – Zainstaluj lub zbuduj zabezpieczenia przeciwgazowe i przeciw-odłamkowe! Rozmieść sprzęt w schronie przeciwlotniczym zgodnie z listą wyposażenia. Umieść instrukcje dotyczące, właściwego zachowania w śluzie gazowej i schronie przeciwlotniczym. Zleć wykopanie rowu przeciwlotniczego.
Sanitariusz – Zabierz ze sobą aptekę do schronu przeciwlotniczego i środki medyczne do śluzy gazowej.
Obywatele i ich rodziny – Pomóż w przygotowaniu schronu przeciwlotniczego. Utrzymuj schronienie wyposażone i gotowe do użycia.

4. Na Poddaszu.

Strażnik i jego zastępcy– Sprzęt przeciwpożarowy: gaśnica (sikawka ręczna), wiadra, pojemniki na wodę, bosak, siekiera lub topór, łopata lub szpadel, tłumica. Umieść je przy wejściu. Napełnij wiadra i pojemniki wodą oraz piaskiem. Usuń rupiecie. Przechowuj duże ilości paszy w sposób zapobiegający jej zanieczyszczeniu (przykryj papą, słomą lub ziemią).
Strażak – Ustaw gaśnice na klatce schodowej. Pomóż w usunięciu wszystkich rupieci.
Opiekuni zwierząt – Rozmieść pasze w ogrodach, w odpowiednich miejscach i małych ilościach oraz odpowiednim przykryciem.
Obywatele i ich rodziny – Całkowicie oczyść strych (patrz B1).

Czas – C Wykorzystanie

1. Ogólnie

Alarm przeciwlotniczy

Strażnik i jego zastępcy– Natychmiast ogłoś alarm w schronie przeciwlotniczym. Załóż ekwipunek! Rozmieść środki ochrony w odpowiednich miejscach w schronie. Zleć transport osób chorych i leżących do schronu.
Strażak – załóż swoje wyposażenie. Maskę przeciwgazową zakładaj tylko wtedy, gdy jest to konieczne.
Sanitariusz – Pomaga w transporcie osób chorych i niedołężnych do schronu. Nie zakładaj cywilom maski gazowej. Następnie udaj się do śluzy gazowej lub schronu.
Posłaniec – przebywa cały czas z dowódcą schronu.
Obywatele i ich rodziny – zachowaj spokój. Postępuj zgodnie z instrukcjami strażnika schronu lub jego zastępcy. Otwórz okna, spuść rolety lub zamknij okiennice. Zakręć gaz i wyłącz główny wyłącznik prądu. Jeżeli w kuchence lub w piekarniku pali się ogień, ostrożnie go ugaś.

Nalot

Strażnik i jego zastępcy– Obsadź obsługę schronu na swoich stanowiskach. Nadzoruj wszystkich w schronie.
Sanitariusz – uspokój zdenerwowanych mieszkańców. Zapewnij pierwsza pomoc przy zatruciach i urazach.
Opiekuni zwierząt – udziel pomocy rannym zwierzętom (Patrz tabela na odwrocie). W razie potrzeby, uspokój zwierzęta w oborze.
Obywatele i ich rodziny – Pomóż chorym i niedołężnym. Spokojnie udaj się do schronu.

Odwołanie alarmu

Strażnik i jego zastępcy– Sprawdź stan zagrożenia pożarowego i dopiero wtedy zluzuj jednostkę obrony przeciwlotniczej. Monitoruj zużycie sprzętu. Zbierz wszystkie ulotki, znalezione przez personel. Zgłoś wszystkie zniszczenia do odpowiedniej jednostki Straży Pożarnej.
Sanitariusz – Jeśli to konieczne, pomóż mieszkańcom. Odnów zapas środków medycznych.

2. Budynki

Alarm przeciwlotniczy

Strażnik i jego zastępcy– Otwórz drzwi od ulicy i ogrodu. Otwórz okna. Zasłoń okna roletami lub zamknij okiennice. Zamknij drzwi stajni.
Strażak – Zajmij wyznaczone stanowisko. Pozostałą część grupy strażaków umieść w schronie lub w wyznaczonym pomieszczeniu na parterze.

Nalot

Strażnik i jego zastępcy– Uważaj na stajnie i wszystkie budynki gospodarcze, przyległe do schronu przeciwlotniczego, aby móc natychmiast interweniować.
Strażak – sprawdź stan drużyny.
Posłaniec – przekaż raport do miejskiego lub okręgowego dowództwa obrony przeciwlotniczej.
Obywatele i ich rodziny – zbite szyby w oknach zabezpiecz za pomocą papy.

Odwołanie alarmu

Strażnik i jego zastępcy– Skontroluj instalacje gazowe i elektryczne, a także sprawdź gazów bojowych w budynku, wokół niego i w mieszkaniach.
Strażak – Pomagaj w usuwaniu szkód wywołanych pożarem. Uzupełnij lub napraw sprzęt.
Obywatele i ich rodziny – uzupełnij materiały gaśnicze. Przewietrz stajnie.

3. Schron

Alarm przeciwlotniczy

Strażnik i jego zastępcy– Od czasu do czasu, gdy zachodzi taka potrzeba, dodawaj zamkniętym w schronie – otuchy. Wskaż im ich stałe miejsca w schronie.

Nalot

Strażnik i jego zastępcy– Sprawdzaj osoby wchodzące. Zamykaj drzwi tylko wtedy, gdy w pobliżu spadają pociski
Sanitariusz – Sprawdzaj osoby wchodzące pod kątem skażenia bronią chemiczną. Instrukcję znajdziesz w tabeli pierwszej pomocy.
Obywatele i ich rodziny – Zachowaj spokój. W przypadku przybycia osób poszkodowanych – zachowaj spokój. Trzymaj dzieci z dala od nich i zajmij się nimi. Postępuj z godnie z poleceniami strażnika schronu lub jego zastępcy.

Odwołanie alarmu

Strażnik i jego zastępcy– Otwórz schron, tylko wtedy gdy kontrola nie wykaże niebezpieczeństw. Uzupełnij lub napraw wyposażenie.
Obywatele i ich rodziny – Możesz opuścić schron tylko na polecenie jego strażnika. Przygotuj miejsce w schronie do ponownego użycia. Udaj się do miejsca zakwaterowania.

4. Strych

Alarm przeciwlotniczy

Nalot

Strażnik i jego zastępcy– W razie potrzeby podejmij bezpośrednie działania gaśnicze. Zorganizuj niezbędne wsparcie, powiadamiając lokalnego oficera Straży Pożarnej. Jeżeli pomoc z sąsiednich jednostek obrony przeciwlotniczej okaże się nieskuteczna, powiadom dowódcę Straży Pożarnej. Raporty muszą zawierać: Co? Kiedy? Gdzie?
Strażak – Obserwuj teren z bezpiecznego miejsca. W przypadku uderzenia bomby zapalającej, natychmiast powiadom oficera dyżurnego i przystąp do gaszenia pożaru zgodnie z instrukcjami.

Odwołanie alarmu

Strażnik i jego zastępcy – Sprawdź czy pożar dalej się rozprzestrzenia. Wyznacz obserwację pogorzeliska. Sprawdź czy uzupełniono sprzęt gaśniczy. Zgłoś ugaszenie pożaru do dowództwa Obrony Przeciwlotniczej.
Strażak – W przypadku pożary podejmij obowiązki Straży Pożarnej.
Posłaniec – Może to być także system automatyczny.

Przykład zastosowania tych procedur.

Budynek w którym spędziłem swoje dzieciństwo. Waldenburg i Schl. Oddany do zasiedlenia w roku 1936. Obecna ulica Piłsudskiego 75 Wałbrzych. Stan, który dobrze pamiętam z lat 60-tych ubiegłego wieku.

Na ścianie zewnętrznej po lewej i prawej stronie drzwi wejściowych do budynku pionowe – białe linie, ze strzałkami na dole, wskazujące schron. Zejście do piwnicy zamykane drzwiami stalowymi o grubości 5cm (z dwóch grubych blach stalowych). W piwnicy ławeczka. Dokładnie tak jak na Fot 11. Drzwi na Poddasze (strych), takie same jak do piwnicy. Na strychu, na wprost drzwi: Duża skrzynia na piasek (z piaskiem), beczka na wodę, wiszące na pionowej belce – sikawka i gaśnica pianowa, bosak, łopaty, tłumica z paskami blachy stalowej, wiadra. Wszystko pomalowane czerwoną farbą.

Za drzwiami wejściowymi do budynku, w ścianie, skrzynka z wyłącznikiem głównym prądu w budynku. Nie wyłączał tylko oświetlenia piwnicy i numeru policyjnego.

W moim mieszkaniu, rolety na oknach, z grubego, pomalowanego na czarno papieru. Rodzice usunęli je dopiero jak miałem jakieś 7 lat.

Widać z tego, że przepisy i instrukcje, miały praktyczne zastosowanie. Co mamy dzisiaj? W kolejnym artykule pokażę i opiszę tak zwane “Rozśrodkowanie ludności miasta Wałbrzycha” z 1968 roku oraz “Plan przygotowania samoobrony gminy Walim” z roku 1974.

© Licencja na publikację
© Wszystkie prawa zastrzeżone